شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

(شب هفتم)

 

 

می خواهم صد سال سیاه سر به تنم نباشد

وقتی  تویی که سرت به تنت می ارزد شانه خالی می کنی از سرم...

 

می دانم ، همه چیز زیر سر  من است ...

 

که نفهمیدم داری سر به سرم می گذاری وقتی که با لبخند می گفتی:

 

                                                                                                                                                                                     

                                                                                                                                 چقدر تو سر به زیری پسر! ...

 

________________________________________________________________________________________

خود(کُش) نویس -  روان(ی) نویس - نشخوار ذهنی کلمات نجویده

_________________________________________________________________________________________

 

کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
ما در این عالم
که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن...


::شهریار::
Designed By Erfan Powered by Bayan