شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

تو خود بخوان حدیث مفصل (شب سی و پنجم)

 

 

 

اگه اجازه می فرمایید زحمتو کم کنیم

 

ابرم و رحمت من موجب زحمت شده است

سیل افتاده به هر نقطه که باران بردم...

 

::حسین زحمتکش::

.

.

.

 

___________________________________________

 

پ.ن:

۱)

عبور کردم از این عشق و عاشقان دانند

که در طریقت ما رد شدن گذشتن نیست...

 

::نوید کلانکی::

 

۲)

چون ابر پریشانی ما از کرم ماست...

 

 

 

 

 

شب سی و چهارم

هر آدمی، اگرچه که عاشق، اگرچه خاص

وقتی زمان گذشت، گمانم عوض شود

 

 

::آرش شفاعی::

 

_______________________________________

پ.ن:

اتفاقی بهش برخوردم

و این اتفاقی ها هیچ وقت برام اتفاقی نبودند...

 

 

 

تصویر ظاهرا بی ربطه 

اما به منی که این روزها زیادی به دور دست خیره میشم شباهت و قرابت غریبی داره

 

خاطرم نیست که از کی به تو عاشق شده ام...

 

"حر" کن مرا که جان من از شرم پر شده
من را که راه نیست به جمع "حبیب" ها...

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پ.ن:

ازدحام است سر کوى شما... اذن بده
لا اقل ما بنشینیم همین آخر ها...

 

 

 

 

تقدیم به تو ، ... رؤیای فاتحانه ی یک قلب ناامید ...

همیشه نیمه ی تاریک بخت از ما بود

و آمدی که شود سرنوشتمان روشن...

 

::کبری موسوی قهفرخی::

 

________________________________________

پ.ن:

ما خستگان خاک، اگر آسمان تویی

باری هنوز وسوسه آب و نان تویی

 

از گل درآمدی و همه باغ ها تو راست

یعنی بهشت گمشده ی این جهان تویی

 

جادوگران گریخته از مار زلف تو

رقصی تمام! معنی هندوستان تویی

 

آرایش هماره ی خال و خطی و رنگ

نقش جهانی و همه ی اصفهان تویی

 

حالا تویی دوباره که با باد می وزی

تفسیر سبز و زرد بهار و خزان تویی

 

هر چار فصل در دل تو پرسه می زنند

ای شعر! آن الهه ی آتش به جان تویی

 

هم در زبور، حکمت و هم در ودا، سرود

باری هنوز گمشده ی شاعران تویی

 

یک سوی، کوزه های جهان تشنه مانده اند

سوی دگر کرانه تویی، بی کران تویی

 

ای سبز و سنگ و آب و نمک با هم آمده

دریا و کوه! الهه ی مازندران تویی

 

در یزد آتشی، به نشابور لاجورد

آری شکوه گمشده ی باستان تویی

 

هر چند کودکان جهان از تو زاده اند

چون مریمی تو، باکره ی جاودان تویی

 

تا نیمه راه این غزل عاشقانه، من

با من بیا، ادامه ی این داستان تویی

 

 

::علی داوودی::

 

 

 

ﻣﻦ ﺑـﻪ ﺷــﻮﻕ ﻗﻔﺲ ﺍﺕ ﺁﻣـﺪﻩ ﺍﻡ، ﺩﺭ ﺑﮕﺸـــﺎ

 

 

و باز مثل همیشه در آستانه ی در من ـ
کبوترانه زمین گیر می شوم به هوایت...
 

.

.

.

 

سکوت کرده دوباره جهان برای من و تو
نبود و نیست صدایی به جز صدای من و تو


و می روم به امید دوباره های من و تو
میان این همه غوغا میان صحن و سرایت...

 


::سید حمید رضا برقعی::
 

 

 

پ.ن:

میان این همه غوغا، میان صحن و سرایت
بگو که می رسد آیا صدای من به صدایت؟

منی که باز برآنم که دعبلانه برایت
غزل ترانه بخوانم در آرزوی عبایت

من و عبای شما؟ نه من از خودم گله دارم
من از خودم که شمایی چقدر فاصله دارم

هنوز شعر نگفته توقع صله دارم
منی که شعر نگفتم مگر به لطف دعایت

چقدر خوب شد آری، نگاهتان به من افتاد
همان دقیقه که چشمم درست کنج گهرشاد

بدون وقفه به باران امان گریه نمی داد
هزار تکه شد این من به لطف آینه هایت

چنان که باید و شاید غزل غزل نشدم مست
که دست من به ضریحت در این سفر نرسیده است

من این نگاه عوامانه را نمی دهم از دست
اجازه هست بیفتم شبیه سایه به پایت؟

دوباره اشک خداحافظی رسیده به دامن
دوباره لحظهء تردید بین ماندن و رفتن

و باز مثل همیشه در آستانهء در من ـ
کبوترانه زمین گیر می شوم به هوایت

*

سکوت کرده دوباره جهان برای من و تو
نبود و نیست صدایی به جز صدای من و تو

و می روم به امید دوباره های من و تو
میان این همه غوغا میان صحن و سرایت

_______________________________________

بیت عنوان:

من به شوق قفست آمده ام، در بگشا

وعده ی دانه مده دور و برم ریخته است...

روزی هوا خواهم شد ... (شب بیست و نهم)

نَسرِقُ الدَّمعَ فی الجُیوبِ حَیاءً
و بِنِا ما بِنَا مِنَ الأَشواقِ...


::شریف رضی::

 

 

(از آرشیو سال گذشته ست، میخواستم تغییرش بدم اما به دلایل شخصی ترجیح دادم همینطوری بذارمش)

 

نزدیک بود سر کلاس جلو همه اشکمو دربیاره

به جای ترجمه، خودمونی توضیح میدم تا ببینید شاعر چی رو به تصویر کشیده

این بیت برای لحظه ی وداع سروده شده

تقریبا میشه گفت اصل و اساس زیبایی این بیت به استعاره ایه که تو همون کلمه ی اول یعنی "نسرق" جاری شده

مراد از "نسرق الدمع" پاک کردن اشکه اما چرا نسرق؟ اونم وقتی که میشد کلمه ای مثل "نَستُرُ" آورد که به همون معنا و بر همون وزنه؟

دلیل اینه که سرقت یک عمل سریعه و سارق حرفه ای اونیه که سریع تره
و اینجا شاعر با اوردن این فعل میخواد برسونه که اشک هاشو سریع پاک می کنه... به چه دلیل ... بخاطر اون حیاء مردانه...
دیدید وقتی مردی که اشک میریزه برید طرفش چطور سریع صورتشو پاک می کنه؟ 
بنابراین شاعر میگه سریع اشک هامو از روی صورتم پاک می کنم تا جلوی رقیبانم لحظه ی وداع احساس ضعف نشون ندم و بهانه ای برای ملامت کردن و تمسخر دستشون ندم...


اما مصرع دوم 
در واقع میخواد اون آتش و التهاب درونی خودش رو در لحظه ی وداع به تصویر بکشه
یعنی چه شوق هایی که در درونم نیست.....!

اینجا استاد مثال ساده ای زد که برای تقریب به ذهن خوبه...

یادتونه وقتی کوچیک بودین براتون مهمون میومد موقع خداحافظی چیکار می کردید؟ مخصوصا اگر مهمون عزیزی بود... یا مثلا از شهر دیگه ای اومده بود...
موقع خداحافظی پشت سرش گریه می کردید و ازشون میخواستید که شما رو هم با خودشون ببرن


در واقع یک جور دلتنگی عجیبی که اول به جان آدم میشینه... بعد بغض میشه تو گلو و آخر کار از گوشه چشم می چکه...

_____________________________________________________________________________________________________

 

پ.ن: 

1.

         اگه کسیو دوس دارین اسمشو زیاد صدا بزنید
         آدما از شنیدن اسم خودشون خوشحال میشن، اونم از زبان کسی که دوستشون داره ... 

2.

       بال کوبیــدم قفس را بشکنم عمرم گذشت

       وا نشد... 
       بدتر از آن... 
       بال و پـرم را باااد بررررد...

 

        ::حامد عسکری::                     

3.

        با همین نیمه
        همین معمولیِ ساده بساز...
        دیییییر کردی
        نیمـه ی عاشق ترم را باد بررررد...

4.     

         روزی هوا خواهم شد
         و تو مرا تنفس خواهی کرد
         و دلتنگم خواهی شد و نفس هایت

         عمیییق تر خواهد بود ...

 

شبِ تغییر در ضرب المثل ها

امشب شب تغییر در ضرب المثل هاست

هر چه گدا کاهل بوَد،
آقا کریم است...

 

 

_________________________________________________________

 

پ.ن :

1.       کریم

          به کسی می گویند
          که با لبخند در را به روی تو باز کند
          بی آنکه
          از صدای در، خاطره ی خوشی داشته باشد...

 

          #ایهاالمجتبی_یابن_رسول_الله   

 

2.       عیدتون مبارک

           دلم به دعاهای خیرتون گرمه

           ازونایی که فراموشم نمیکنن بی حد و اندازه ممنونم

           مطمئن باشن که منم فراموش شون نمی کنم ...

(شب بیست و هشتم)

گویند حریفان که برو یار دگر گیر
               مشکل همه این ست
                              که چون او
                       دگری نیست...

 
::همام تبریزی::

آتش گرفته ام ... (شب بیست و هفتم)

هرکس زِ حُسنِ دوست متاعی گرفته‌است
بیچاره من که از غمش آتش گرفته‌ام ...

 

::معنی زنجانی::

ما در این عالم
که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن...


::شهریار::
Designed By Erfan Powered by Bayan