شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

ﻣﻦ ﺑـﻪ ﺷــﻮﻕ ﻗﻔﺲ ﺍﺕ ﺁﻣـﺪﻩ ﺍﻡ، ﺩﺭ ﺑﮕﺸـــﺎ

 

 

و باز مثل همیشه در آستانه ی در من ـ
کبوترانه زمین گیر می شوم به هوایت...
 

.

.

.

 

سکوت کرده دوباره جهان برای من و تو
نبود و نیست صدایی به جز صدای من و تو


و می روم به امید دوباره های من و تو
میان این همه غوغا میان صحن و سرایت...

 


::سید حمید رضا برقعی::
 

 

 

پ.ن:

میان این همه غوغا، میان صحن و سرایت
بگو که می رسد آیا صدای من به صدایت؟

منی که باز برآنم که دعبلانه برایت
غزل ترانه بخوانم در آرزوی عبایت

من و عبای شما؟ نه من از خودم گله دارم
من از خودم که شمایی چقدر فاصله دارم

هنوز شعر نگفته توقع صله دارم
منی که شعر نگفتم مگر به لطف دعایت

چقدر خوب شد آری، نگاهتان به من افتاد
همان دقیقه که چشمم درست کنج گهرشاد

بدون وقفه به باران امان گریه نمی داد
هزار تکه شد این من به لطف آینه هایت

چنان که باید و شاید غزل غزل نشدم مست
که دست من به ضریحت در این سفر نرسیده است

من این نگاه عوامانه را نمی دهم از دست
اجازه هست بیفتم شبیه سایه به پایت؟

دوباره اشک خداحافظی رسیده به دامن
دوباره لحظهء تردید بین ماندن و رفتن

و باز مثل همیشه در آستانهء در من ـ
کبوترانه زمین گیر می شوم به هوایت

*

سکوت کرده دوباره جهان برای من و تو
نبود و نیست صدایی به جز صدای من و تو

و می روم به امید دوباره های من و تو
میان این همه غوغا میان صحن و سرایت

_______________________________________

بیت عنوان:

من به شوق قفست آمده ام، در بگشا

وعده ی دانه مده دور و برم ریخته است...

روزی هوا خواهم شد ... (شب بیست و نهم)

نَسرِقُ الدَّمعَ فی الجُیوبِ حَیاءً
و بِنِا ما بِنَا مِنَ الأَشواقِ...


::شریف رضی::

 

 

(از آرشیو سال گذشته ست، میخواستم تغییرش بدم اما به دلایل شخصی ترجیح دادم همینطوری بذارمش)

 

نزدیک بود سر کلاس جلو همه اشکمو دربیاره

به جای ترجمه، خودمونی توضیح میدم تا ببینید شاعر چی رو به تصویر کشیده

این بیت برای لحظه ی وداع سروده شده

تقریبا میشه گفت اصل و اساس زیبایی این بیت به استعاره ایه که تو همون کلمه ی اول یعنی "نسرق" جاری شده

مراد از "نسرق الدمع" پاک کردن اشکه اما چرا نسرق؟ اونم وقتی که میشد کلمه ای مثل "نَستُرُ" آورد که به همون معنا و بر همون وزنه؟

دلیل اینه که سرقت یک عمل سریعه و سارق حرفه ای اونیه که سریع تره
و اینجا شاعر با اوردن این فعل میخواد برسونه که اشک هاشو سریع پاک می کنه... به چه دلیل ... بخاطر اون حیاء مردانه...
دیدید وقتی مردی که اشک میریزه برید طرفش چطور سریع صورتشو پاک می کنه؟ 
بنابراین شاعر میگه سریع اشک هامو از روی صورتم پاک می کنم تا جلوی رقیبانم لحظه ی وداع احساس ضعف نشون ندم و بهانه ای برای ملامت کردن و تمسخر دستشون ندم...


اما مصرع دوم 
در واقع میخواد اون آتش و التهاب درونی خودش رو در لحظه ی وداع به تصویر بکشه
یعنی چه شوق هایی که در درونم نیست.....!

اینجا استاد مثال ساده ای زد که برای تقریب به ذهن خوبه...

یادتونه وقتی کوچیک بودین براتون مهمون میومد موقع خداحافظی چیکار می کردید؟ مخصوصا اگر مهمون عزیزی بود... یا مثلا از شهر دیگه ای اومده بود...
موقع خداحافظی پشت سرش گریه می کردید و ازشون میخواستید که شما رو هم با خودشون ببرن


در واقع یک جور دلتنگی عجیبی که اول به جان آدم میشینه... بعد بغض میشه تو گلو و آخر کار از گوشه چشم می چکه...

_____________________________________________________________________________________________________

 

پ.ن: 

1.

         اگه کسیو دوس دارین اسمشو زیاد صدا بزنید
         آدما از شنیدن اسم خودشون خوشحال میشن، اونم از زبان کسی که دوستشون داره ... 

2.

       بال کوبیــدم قفس را بشکنم عمرم گذشت

       وا نشد... 
       بدتر از آن... 
       بال و پـرم را باااد بررررد...

 

        ::حامد عسکری::                     

3.

        با همین نیمه
        همین معمولیِ ساده بساز...
        دیییییر کردی
        نیمـه ی عاشق ترم را باد بررررد...

4.     

         روزی هوا خواهم شد
         و تو مرا تنفس خواهی کرد
         و دلتنگم خواهی شد و نفس هایت

         عمیییق تر خواهد بود ...

 

شبِ تغییر در ضرب المثل ها

امشب شب تغییر در ضرب المثل هاست

هر چه گدا کاهل بوَد،
آقا کریم است...

 

 

_________________________________________________________

 

پ.ن :

1.       کریم

          به کسی می گویند
          که با لبخند در را به روی تو باز کند
          بی آنکه
          از صدای در، خاطره ی خوشی داشته باشد...

 

          #ایهاالمجتبی_یابن_رسول_الله   

 

2.       عیدتون مبارک

           دلم به دعاهای خیرتون گرمه

           ازونایی که فراموشم نمیکنن بی حد و اندازه ممنونم

           مطمئن باشن که منم فراموش شون نمی کنم ...

(شب بیست و هشتم)

گویند حریفان که برو یار دگر گیر
               مشکل همه این ست
                              که چون او
                       دگری نیست...

 
::همام تبریزی::

آتش گرفته ام ... (شب بیست و هفتم)

هرکس زِ حُسنِ دوست متاعی گرفته‌است
بیچاره من که از غمش آتش گرفته‌ام ...

 

::معنی زنجانی::

دچار را فهمیدم! ... (شب بیست و پنجم)

موضوعِ تمام شعرهایم شدی و 
                              آلوده شدن، 
                                   "دچار" را فهمیدم ... 

                                             

 

شب های بی سحر (شب بیست و چهارم)

     دعاهای سحر گویند می‌دارد اثر، آری
  اثر می‌دارد اماکِی شب عاشق سحر دارد؟


                  ::وحشی بافقی::

کنج آغوش خودم روزه ی خود را وا کن... (شب بیست و سوم)

روزه ی هجرِ تو از پای بینداخت مرا

کِی شود با رطب روی تو افطار کنم؟

 

::؟؟؟::

(در نسخه های اینترنتی!! به جای "رطبِ رو" آمده "رطبِ وصل" شاعر هیچکدامشان هم مشخص نیست)

ماهِ خدا (شب بیست و دوم)

ماه هم ماهِ خدا، سی روز همراه خداست 

ماه من یک روز می‌آید، دو سالی می‌رود!       

 

::مجتبی سپید::

 

یک نگاه .... که تو ماه منی

یا رئوف

 

پیشاپیش بابت طولانی بودن عذرخواهم

[ترجیح دادم ماه رمضون امسال رو اینطوری شروع کنم ... می خواستم بنویسمش اما دیدم انرژی زیادی ازم میگیره و ذهنم در حال حاضر یاریم نمی کنه، منصرف شدم. تصمیم گرفتم به صورت همون نوشتار معمولی و محاوره و خودمونی، قرو قاطی  طور فقط روایت کنم. بابت طولانی بودن هم مجددا عذرخواهم. لطفا اگر حوصله ندارید بذارید سر فرصت بخونید، البته اگر علاقه ای به خوندن وراجی بافه های من دارید :) ]

 

ما در این عالم
که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن...


::شهریار::
Designed By Erfan Powered by Bayan