شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

دچار را فهمیدم! ... (شب بیست و پنجم)

موضوعِ تمام شعرهایم شدی و 
                              آلوده شدن، 
                                   "دچار" را فهمیدم ... 

                                             

                                       

__________________________________________                             

پ.ن:

* پاییز (شما بخون بهار) فقط تو را هوس می کردم 

                           مردانه ترین ویار را فهمیدم ...

 

                ::مهدی صادقی مود::                                    

 

** مثلا قرار بود اینجا فعالیتم کمتر بشه اما وقتی دل بشه حاکم (حکم) 

     نتیجه از قبل معلومه ...   

 

***  (یک برداشت کوتاه، امروز ساعت 15:45، مقابل بست شیخ طوسی)

       از حرم بر می گشتن (شاید بهتر بود بگم از زیارت برمیگشتن، احتمالا بگید چه فرقی می کنه. اگر متوجه تفاوتش نشدید بگید تا توضیح بدم)

       برق عجیبی تو چشماشون بود

       تازه نامزد بودن ... از چشماشون معلوم بود ... لبخند محجوبانه ای به لبش داشت ...

       سرش پایین، آروم براش حرف میزد ... 

       با همون لبخند گفت: من دختر قوی ای هستم (من بودم می گفتم محکم) 

       موقع ادا کردن "قوی" دستشو (همسر) محکم گرفته بود ...

 

شب های بی سحر (شب بیست و چهارم)

     دعاهای سحر گویند می‌دارد اثر، آری
  اثر می‌دارد اماکِی شب عاشق سحر دارد؟


                  ::وحشی بافقی::

 

______________________________________________

پ.ن: 

1.      در قنوت خود دعا کردم فراموشت کنم

        حاجتم در سجده اما دیدن روی تو شد...


                       ::امیر اکبرزاده::

 

2.    یک بخش جدید به منوی وبلاگم اضافه شد 

       به نظرم اینجوری بهتر باشه

       دوست دارم نظر شما رو هم بدونم 

 

 

 

کنج آغوش خودم روزه ی خود را وا کن... (شب بیست و سوم)

روزه ی هجرِ تو از پای بینداخت مرا

کِی شود با رطب روی تو افطار کنم؟

 

::؟؟؟::

(در نسخه های اینترنتی!! به جای "رطبِ رو" آمده "رطبِ وصل" شاعر هیچکدامشان هم مشخص نیست)

ماهِ خدا (شب بیست و دوم)

ماه هم ماهِ خدا، سی روز همراه خداست 

ماه من یک روز می‌آید، دو سالی می‌رود!       

 

::مجتبی سپید::

 

یک نگاه .... که تو ماه منی

یا رئوف

 

پیشاپیش بابت طولانی بودن عذرخواهم

[ترجیح دادم ماه رمضون امسال رو اینطوری شروع کنم ... می خواستم بنویسمش اما دیدم انرژی زیادی ازم میگیره و ذهنم در حال حاضر یاریم نمی کنه، منصرف شدم. تصمیم گرفتم به صورت همون نوشتار معمولی و محاوره و خودمونی، قرو قاطی  طور فقط روایت کنم. بابت طولانی بودن هم مجددا عذرخواهم. لطفا اگر حوصله ندارید بذارید سر فرصت بخونید، البته اگر علاقه ای به خوندن وراجی بافه های من دارید :) ]

 

سودای نوازش (شب بیست و یکم)

چه سِحری دارد آن‌ گیسویِ رویِ شانه افتاده

که سودای نوازش در سرِ هر شانه افتاده؟ ...

 

::حسین دهلوی::

 

 

________________________________

 

پ.ن: 1.  در عشق دو چیز است که پایانش نیست

             اول سر زلف یــــــار و آخـــــر شب ماست... 

 

            ::حزین لاهیجی::

 

       2. از همه دوستان عزیز و محترمم التماس دعای مخصوص دارم ... نه .. نه ... کنکور ندارم اما ایام سخت و سرنوشت سازی رو دارم پشت سر می گذارم و همچنین پیش رو دارم 

 

      

ما را به غم عشق همان عشق علاج است ... (شب بیستم)

شادم از عمری که زخمم منت مرهم نبُرد
گفت هرکس حال و روزت چیست؟ گفتم عالی ام

 

::سجاد رشیدی پور::

 

                                                                                               

____________________________

پ.ن:

۱.   بارها افتادم اما باز هم برخاستم
     سخت‌جانم کرد -خوشبختانه- بداقبالی ام

 

۲.   مصرع عنوان از ::بیدل::

 

۳.  به شدت این تصویر رو برای آواتارت می پسندم :)

 

(شب نوزدهم)

هر که باران باشد

روی چشم همه ی پنجره ها جا دارد ...

 

::سید علی میرافضلی::

 

 

____________________________________

پ.ن:

اینجا

شهر بهشت

تلفیق سکوت شب وضرب آهنگ دل نشین قطرات ریز و درشتِ باران ، خروش طوفان و غرش صاعقه ها ... 

                              

                                                                      آه ...    بزن باران  ... که شاید گریه ام پنهان بماند ...

    

ترسم نکشد بی تو به فردا دل من (شب هجدهم)

تنگ است دلم،

قوّتِ فریاد کجایی؟!

 

 

::حزین لاهیجی::

 

____________________________

مصرع عنوان از خاقانی

 

 

(شب هفدهم)

بی‌خوابی ارمغان دلِ رفته‌ی من است
هرگز نمی‌شود شب عاشق، سحر، به خیر

 

::سجاد رشیدی پور::

 

_________________________

پ.ن:

        تسلیم ناگزیریِ تقدیر خود شدم
        دستی بلند کردم و گفتم: «سفر به خیر!» 

تمامی روزها یک روزند
تکه تکه میان شبی بی پایان


::شمس لنگرودی::
پیوندهای روزانه
Designed By Erfan Powered by Bayan