شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

چشماش خرگوش داشت! :|

 

 اینکه نامش را چه می شود گذاشت، دقیق نمی دانم اما هر چه که بود، اتفاق و تصادف یا قضای آسمان و یا تقدیر و سرنوشت، کاملا حساب شده رخ داد. دقیقا همان لحظه ای که مشغول کشف لایه های پنهان خودت هستی و از اکتشاف و حلِ معماهای پیچ خورده ی شخصیتی ات لذت می بری با صحنه ای رو به رو شوی که غافلگیرت کند که چطور چنین چیزی تا این حد درونت ریشه دار بوده و تو متوجهش نشده ای.

از کودکی، از همان اوایل عینکی شدن، بر خلاف آنچه که به واسطه تمسخر و متلک پرانی های همکلاسی هایم انتظار می رفت عینـکی بودن و عینکی ها را واقعا دوست داشتم و نه تنها نقص و عیب بلکه امتیـازی می دیدم که نصیب هر کس نمی شود.  

حالا که کار به اینجا رسید شاید دانستن این هم برایتان جالب باشد که شما می توانید با یک پیراهن چهارخانه به سادگیِ هر چه تمام تر مرا مسخ و تسلیم خودتان کنید؛ یک هیپنوتیزم واقعی! کافی ست پیراهنی چهارخانه در هر رنگی اما ترجیحا چهارخانه هایش ریز و کوچک نباشد، و شده یکی دو سایز هم بزرگتر، بپوشید و تنها چند قدمی از جلوی دیده گانم عبور کنید؛ فوقع ما وقع.

حالا حساب کنید که با همان شکل و شمایل و به این سناریوی به غایت ساده این شانس بزرگ را هم اضافه کنید که عینکی هستید. از اینجا به بعد شما مالک تمامِ من هستید!! خیلی ساده و باورنشدنی است؛ قبول دارم، اما واقعیتی است که نمی دانم چطور سر و کله اش پیدا شده و از کجا آمده است. این که آیا واقعا پیراهن چهارخانه با عینک رابطه ای دارد یا نه را هم نمی دانم اما مطمئنم پیوندشان نیروی عجیبی برای متلاطم کردنِ روان و برانگیختنِ احساساتِ مُرده و در حال خاک خوردنم ایجاد می کند. باور نمی کنید اما واقعا اثری تخدیری بر من دارند.    

با همه ی این ها کم لطفی ست نقش چشمان عسلی و جذابش را در آن صورت بیضی شکل با لب های ظریف اما کشیده نادیده بگیرم آن هم از پشت آن عینک فلزی شیشه گِردش. شاید در آن لحظه هیئت باشکوهی نداشته باشد، مخصوصا با آن پیراهن که تا روی ران هایش می آمد و آستین هایی که هفت هشت بار تا خورده تا برسد به آرنجش، اما قطعا خواستنی ترین موجودی بود که وجودش را تنها در خیالاتم ممکن می دانستم.

آخر مگر چقدر بود! همه اش روی هم به اندازه ی چند بار پلک زدن که طول نکشید ... چطور ممکن است؟ ...

خدای من!

آسمانت را دید ... از لب بام پرید ... (شب دهم)

إِلَهِی       ...      جُودُکَ بَسَطَ أَمَلِی

 

 

قوتی در پر و بالش لرزید 

به دلش آمده بود

خبری در راه است

به سرش زد بپرد

به امیدی که بیاید ز ورای رؤیا

نمی از لطف و

نسیمی ز محبت هایش

 

قاصدک ها که همان گونه به اوجش خیره

زیر لب حسرت او می خوردند

بینشان همهمه شد

همگی شوریدند

بینشان هلهله شد

همگی مست شدند

                              رقصیدند

طاقت از کف داده

یکی از جان و تن ش دست کشید

سر خود را به دَم باد سپرد

و سرش می چرخید

 و چه چرخی

چه سبکبار و سبکبال

 

 

قاصدک ها همگی لرزیدند

که چه شد قاصدک سرگردان!

تو ولی چرخ زنان

به نگاه نگران همگان خندیدی

تو دگر پر زده ای

تو دگر خورشیدی!

 

تو که رؤیای نگاهش به همه زخمه زنان بخشیدی

خوش به حالت !

            تو رسیدی

                        ولی ای کاش بمانی و بدانی

                                                   برسانی

                                                     به همان یار دلارام تو پیغام دلم را ...

و به امید جوابت

               بنشیم

که دگر بار بیایی

خبرش را برسانی ......

که دگر طاقت دوری ت نداریم عزیز....

 

 

____________________________

پ.ن:

1) متن بالا دریافت آزادی بود از عبارت عربی ابتدای متن که از مناجات شعبانیه انتخاب شده است

ترجمه عبارت عربی :      "خدایا جود تو آرزویم را گسترده ساخت"

 

2) این مطلب را هم بخوانید خالی از لطف نیست                                                                                                                                                   

 

(شب هفتم)

 

 

می خواهم صد سال سیاه سر به تنم نباشد

وقتی  تویی که سرت به تنت می ارزد شانه خالی می کنی از سرم...

 

می دانم ، همه چیز زیر سر  من است ...

 

که نفهمیدم داری سر به سرم می گذاری وقتی که با لبخند می گفتی:

 

                                                                                                                                                                                     

                                                                                                                                 چقدر تو سر به زیری پسر! ...

 

________________________________________________________________________________________

خود(کُش) نویس -  روان(ی) نویس - نشخوار ذهنی کلمات نجویده

_________________________________________________________________________________________

 

تمامی روزها یک روزند
تکه تکه میان شبی بی پایان


::شمس لنگرودی::
پیوندهای روزانه
Designed By Erfan Powered by Bayan