شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

(1) ?me

یکی از خصلت هایی که به تازگی و همین اواخر با آن آشنا شدم 

"توجه با تمام وجود به مخاطبم در حین گفت و گو"

هفته ی گذشته بود که طبق معمول با علی خارج دانشگاه قدم و گپ می زدیم که در لا به لای گفت و گو کاملا اتفاقی و ناگهانی علی گفت:

"آره ... یاد یه چیزی افتادم ... یه بنده خدایی که اسمشو نمیگم هر چند که بعید می دونم بشناسی گفت: این آقای خ (یعنی من) از اون دسته آدماییه که وقتی باهاش حرف میزنی تا آخرین کلمه همراهت میاد و به حرفات توجه می کنه ... قدرشو بدون"

بعد هم بلافاصله من یاد یک خصلت علی افتادم که شخص دیگری آن را برایم یادآور شد و از قدرشناسی گفت با این مضمون که این تیپ آدم ها جان می دهند برای رفاقت! 

من هم بلافاصله آن را برای علی تعریف کردم

بعد از آن تا مدتی بینمان سکوت بود و من در این مدت به این مسئله فکر می کردم

دیدم تا حد زیادی واقعا درست است 

این را حتی اساتیدم به آن اذعان دارند و برای پدرم (که همکارشان است) تعریف کرده اند

من وقتی تصمیم می گیرم که پای یک صحبت، سخنرانی یا یک مکالمه بنشینم 

حتی اگر طرف مقابل مسخره ترین و مضحک ترین و بی خاصیت ترین مطلب دنیا را هم بخواهد بگوید 

طوری به آن دل می دهم که گوینده یقین می کند در حال صحبت از یک بحران جهانی که به زودی گریبان تمام بشریت را خواهد گرفت یا یک لایحه ی سه فوریتی می باشد 

احتمالا همه شما حداقل یکبار کنفرانس آن هم در حد کنفرانس کلاسی را تجربه کرده باشید

نمی خواهم خیلی وارد حاشیه شوم ... هنگامی که مقابل جمع قرار می گیریم خواه ناخواه برخی چهره ها و واکنش ها و بازخوردهایشان شما را مضطرب می کند و یا بالعکس به شما اعتماد به نفس و احساس رضایت می دهد

من از آن دسته آدم هایی هستم که می توانید با خیال راحت در مورد موضوعتان مقابلم بایستید و آن را ارائه دهید و از اینکه آن را افتضاح ارائه می دهید نگران نباشید

در خصوص گفت و گوهای دوستانه ام وقتی دقت کردم دیدم غلظتش به مراتب بیشتر هم می شود

حال به آن خصلتی دیگر به نام گوش شنوا را هم اضافه کنید

گوشی صبور که بدون مداخله و یا پرازیت دادن تمام میدان توجهش را معطوف شما می کند 

نتیجه اش می شود اینکه وقتی با دقت نگاه کنید می بینید شخصی رو به روی شما نشسته که با کمترین حرف و جمله ای از شما شده با هرکدام از اعضای بدنش که بتواند عکس العمل نشان می دهد و واو به واو جمله هایتان را بدون هیچ قطع و بریدنی می شنود و به ذهن می سپارد و برای همه آن ها پا به پایتان از احساس و عقلش خرج می کند تا مطمئن شوید که برایش واقعا مهم هستید 

_____________________________________________________________________

پ.ن:

البته عمدتا در خصوص مکالمه و گفت و گوی حضوری صدق می کنه، در مکالمات تلفنی هم تا حدودی اما در خصوص چت و گپ به صورت متنی چندان مطمئن نیستم    

در اینجا "منیّت" می بارد (سر آغاز)

به نام خدا

از امشب ذیل این موضوع مطالبی به صورت چکیده و نکات کنکوری در خصوص خودم ،آنچه که هستم و آنچه که می نمایم 🤔 و حتی شاید آنچه که می خواهم باشم، می نویسم

تمامی پست ها و مطالبی که تحت این موضوع نوشته می شوند همزمان یا با فاصله ی کمی به قسمت "درباره من" اضافه می شوند

احتمالا در ذهنتان این سؤال پیش بیاید که آخر این ها به چه درد ما می خورند؟ یا مثلا برای ما چه توفیری می کند که تو کیستی و چه می کنی چه خصوصیاتی داری و الخ ....

که بنده ترجیح می دهم پاسخ به این سؤالات را به آینده ای نه چندان دور و زمانی که این مطالب به میزان قابل توجهی نگاشته و جمع آوری شد موکول کنم. هر چند که در حال حاضر هم پاسخش را می دانم. کمتر کسی را دیده ام که با مطالبی که بیان کننده ی احوالات شخصی و ویژگی ها و خصوصیات افراد است رو به رو شود و خودش را در برابر آینه قرار ندهد و همین موضوعات مطرح شده در این قبیل مطالب را در خود جست و جو نکند.

به بیان ساده تر اینکه شما با خواندن این نوع مطالب خاص و شخصی در همان لحظه که با فرد مقابلتان و ویژگی هایش آشنا می شوید درون خودتان به دنبال عنوان و موضوع خصوصیات مطرح شده می گردید

به نوعی همزمان با من با خودتان هم کما بیش (؟!) آشنا می شوید و اگر شما هم آن ها را برای خودتان یادداشت کنید، که معمولا در کامنت ها و نظرات همان پست ها و مطالب می نویسید، می توانید تصویر روشن تری از خودتان داشته باشید و همه این ها می تواند هر چند دسته پایین و کم ارزش اما مقدمه ای شود برای نوعی خودشناسی که برای تعریف مسیر زندگی به شدت لازمش داریم 

دقت کردید چه شد؟ قرار بود جواب را موکول کنم :) شاید بپرسید پس چرا گفتم؟ دلیلش بماند اما همین را بدانید که از اول هم قرار بود پاسخ بدهم و آن خط اول کمی شیطنت بود به دلیلی که نمی خواهم بگویم :)

____________________

پ.ن:

از اباالحسن از اینکه کیست و چه می کند و اینکه حتی نقشش چیست نپرسید که نخواهم گفت :)

مهربان ترین (شب دوازدهم)

متن متن زیر رو مادرجان فرستادن ... حسابی گذاشتن تو کاسه م ... به قول معروف زدن وسط خال ...

.                                                                                                                                                                                              

 

.                                                                                                                                                                                                  .                                                                                                                                                                                                  .                                                                                                                                                                   🔸وقتی با یک موجود کوچک سه‌کیلویی از بیمارستان به خانه آمدم هیچ چیز از مادری نمی‌دانستم...

 

🔸هیچ چیز جز اینکه حاضرم تمام دردهای بزرگ دنیا را تحمل کنم تا او درد کوچکی نداشته باشد.
احساس می‌کردم آن‌قدر قوی شده‌ام که می‌توانم با تمام واقعیت‌های تلخ دنیا گلاویز شوم تا لبه‌ تیزشان، روح بچه‌ام را خراش ندهد، و در آن واحد، آنقدر ضعیف که یک تب بچه ،تمام قلبم را می‌چلاند و دست و دلم را می‌لرزاند.

 

🔸 اولین بار که سرمای شدیدی خورد پنج ماهش بود. تبش هیچ جور پایین نمی‌آمد. لباس‌هایش را درآوردم تا تنش را خیس کنم. یک دفعه جیغ زد. بغضم ترکید. تن کوچک و عریانش آنقدر در برابر بی‌رحمی تب بی‌پناه شده بود که می‌خواستم قالب تهی کنم
تمام تنم می‌لرزید و گریه می‌کردم. گریه می‌کردم چون او به سلامتی‌اش اعتماد کرده‌ بود و بیماری یک دفعه به این اعتماد خیانت کرده بود.

 

🔸 بخاطر ناتوانی خودم که نمی‌توانستم تبش را قطع کنم، بخاطر اینکه او زبان نمی‌فهمید و نمی‌توانستم به او بگویم که تبش تمام می‌شود، بخاطر اینکه نمی‌دانست بعد از رنج عافیتی هم هست.

 

🔸آنقدر برای حالش می‌سوختم که اگر میگفتند حاضری ده سال از عمرت را بدهی تا تب بچه‌ات قطع شود، بی‌تعارف در دم قبول می‌کردم.

 

🔸بزرگ‌تر که شد فهمیدم این رنج‌ها فقط مختص بیماری نیستند. هر مرحله‌ای از رشد را که پشت سر می‌گذاشت من هم پا به ‌پایش رنج می‌کشیدم.
گاهی از خودم می‌پرسم در فرآیند دردناک رشدی که فرزندم پشت سر می‌گذارد، آنکه بیشتر رنج می‌کشد کدام‌مان است؟

 

او که هیجان اولین قدم‌ها را تجربه می‌کند، یا من که با خودم کلنجار می‌روم دستش را نگیرم تا زمین بخورد و راه رفتن یاد بگیرد؟

 

او که برای درآمدن دندان‌هایش تب می‌کند و بی‌حال به خواب می‌رود یا من که تا صبح بالای سرش بیدار می‌مانم تا تبش بالا نرود.

 

🔸حالا از وقتیکه این حدیث امام رضا علیه‌السلام را شنیدم، دلم می خواهد زار زار گریه کنم:                                                                                                                                                                                                                                      

 

"                                                     امام از مادر برای طفل شیرخوار دلسوزتر است                                            

 

🔸گریه کنم چون این نوع جدید از احساس را درک نمیکنم.

چون بالاتر از محبت مادرانه را نمی‌فهمم چگونه است...
چون ابعاد عظیم این احساس را در خیالم هم نمی‌توانم تصور کنم.

 

🔸 دلم می خواهد گریه کنم چون وقتی تیرهای رنج زندگی، قلبم را نشانه می‌گیرند، نمی‌فهمم فریادهایم با قلب شما چه می‌کنند؟

 

🔸نمی‌فهمم وقتی حساب‌های کودکانه ام از دنیا غلط از آب درمی‌آید و بازنده می‌شوم چه حالی می‌شوید.

 

🔸وقتی به راهی می‌روم که فکر می‌کنم آخرش عافیت است و بعد محکم زمین می‌خورم، نمی‌دانم با چه حالی دستتان را دراز می‌کنید تا دوباره بلندم کنید؟

 

🔸من در برابر تمام واقعیت‌های دنیا بی‌پناهم
آنقدر که نمی‌دانم لحظه بعد را خواهم دید یا نه
آنقدر که نمی‌دانم فردا روز رنجم خواهد بود یا روز عافیت.

 

🔹برای من آغوش مهر شما کافی‌ست. شمایی که رحم و مهرت اندازه و شبیه ندارد. شمایی که ثواب اعمالت را می‌بخشی تا شاید اندکی از تب عصیانم کم شود.

 

🔹و خدا می‌داند در این فرآیند دردناک رشد، آنکه بیشتر رنج می‌کشد. شمایی، نه من...

 

✔️ میخواهم جبران کنم ، جبران که نه انجام وظیفه کنم کمی،
میخواهم مثل کودکان که همه چیز را اول برای مادرشان میخواهند من هم ازین پس اولین دعاهایم را برای شما بخواهم...

 

میخواهم از امروز تا روز تولدتان هدیه ای برایتان آماده کنم...                                                                                                                                     

 

#مهربان_ترین_پدر 
#مهربان_تر_از_مادر

 

                                                                                                                                                                                    

 اللهم عجل لولیک الفرج 

(شب یازدهم)

تقوا نبوده علت شب زنده داری ام
بی خوابی عمیق من از فکرهای توست...

 

 

::پدیده زارع::

______________________                                                                                                                                                                              

پ.ن:                                                                                                                                                                                               

گفتی چه کسی؟
در چه خیالی؟
به کجایی؟

بی تاب توام، 
       محو توام، 
       خانه خرابم ...!


::بیدل::                                                                                                                                                                                                            

آسمانت را دید ... از لب بام پرید ... (شب دهم)

إِلَهِی       ...      جُودُکَ بَسَطَ أَمَلِی

 

 

قوتی در پر و بالش لرزید 

به دلش آمده بود

خبری در راه است

به سرش زد بپرد

به امیدی که بیاید ز ورای رؤیا

نمی از لطف و

نسیمی ز محبت هایش

 

قاصدک ها که همان گونه به اوجش خیره

زیر لب حسرت او می خوردند

بینشان همهمه شد

همگی شوریدند

بینشان هلهله شد

همگی مست شدند

                              رقصیدند

طاقت از کف داده

یکی از جان و تن ش دست کشید

سر خود را به دَم باد سپرد

و سرش می چرخید

 و چه چرخی

چه سبکبار و سبکبال

 

 

قاصدک ها همگی لرزیدند

که چه شد قاصدک سرگردان!

تو ولی چرخ زنان

به نگاه نگران همگان خندیدی

تو دگر پر زده ای

تو دگر خورشیدی!

 

تو که رؤیای نگاهش به همه زخمه زنان بخشیدی

خوش به حالت !

            تو رسیدی

                        ولی ای کاش بمانی و بدانی

                                                   برسانی

                                                     به همان یار دلارام تو پیغام دلم را ...

و به امید جوابت

               بنشیم

که دگر بار بیایی

خبرش را برسانی ......

که دگر طاقت دوری ت نداریم عزیز....

 

 

____________________________

پ.ن:

1) متن بالا دریافت آزادی بود از عبارت عربی ابتدای متن که از مناجات شعبانیه انتخاب شده است

ترجمه عبارت عربی :      "خدایا جود تو آرزویم را گسترده ساخت"

 

2) این مطلب را هم بخوانید خالی از لطف نیست                                                                                                                                                   

 

هیچ ... بگذریم! (شب نهم)

امشب دلم بهانه تو، ... هیچ، ... بگذریم،
امشب دلم دوباره تو را ... هیچ، ...شب بخیر

 

::صادق طهرانی زاده::

.

.

.

دلم بهانه ی تو دارد ...

تو می دانی بهانه چیست؟
بهانه،
همان است که شب ها
خواب از چشم خیس من می دزدد
بهانه،
همان است که روزها میان انبوهی از آدم ها
چشمانم را پی تو می گردانم
بهانه،
همان صبری ست
که به لبانم سکوت می دهد
تا گلایه نکنم از نبودنت ...


::عباس معروفی::

_______________________________

پ.ن:    

گاهی دلم

هوای تو را ...

هیچ ... بگذریم ...

 

              در من هزار درد نهان شعله میکشد...!


::مرتضی عباسی::

هنوز بی قرارم ... (شب هشتم)

 

 

 ور تو پنداری

         مرا بی‌ تو

              قراری هست،

 

                                     نیست...

 

 

::مولوی ::

_____________________________

پ.ن:

تو را چه غم

    که مرا در غمت نگیرد خواب ...

 

::سعدی::

_______________________________

خدا لعنتت نکنه علی با این چیزایی که این وقت شبی برام می فرستی

 

 

ماجرای من و فینگیلی

با یکی از بندگان خدا داشتیم در مورد خواهر و برادر و مزایای خواهر و برادر بزرگ صحبت می کردیم، بعد ایشون یک پستی رو پیشنهاد دادند از حاج مهدی در مورد جشن تولد خواهر کوچیکه

که بعد خوندن اون تو خونه ما یک اتفاق نمی دونم بگم عجیب بود، یا جالب، یا ناراحت کننده، یا خنده دار یا  ... رخ داد

و اما بریم سراغ اصل مطلب

آبجی کوچولو که معرّف حضورتون هست؟ ...  نیست؟  پس براتون یه نسخه «مطالعه ی "درباره من"» رو تجویز می کنم که قبل از خوندن این پست میل می کنید ...

(ادامه مطلب رو بعد از خوندن "درباره من" بخونید)

خسته ام، .... خسته از اینگونه دوام آوردن ...

مرا دردی ست دور از تو
که نزد توست درمانش

 

::عراقی::

 

________________________________

پ.ن:

1) یادش بخیر یه روزی به همه ی اشعار عاشقانه کتاب ادبیات دبیرستان می خندیدم ......    (البته هیچ کدوم از ابیات این مطلب در کتاب نبودن)                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

2)      دوای درد مرا هیچ کس نمی داند

          فقط بگو به طبیبان دعا کنند مرا


                 ::مهرانه جندقی::

 

3) عنوان از شعری از علی اکبر یاغی تبار

(شب هفتم - 1)

همه با یار خوش و 

من به غم یار خوشم...

 

::عماد خراسانی::

ما در این عالم
که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن...


::شهریار::
Designed By Erfan Powered by Bayan