شب بی سحر

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی ...

(شب نوزدهم)

هر که باران باشد

روی چشم همه ی پنجره ها جا دارد ...

 

::سید علی میرافضلی::

ترسم نکشد بی تو به فردا دل من (شب هجدهم)

تنگ است دلم،

قوّتِ فریاد کجایی؟!

 

 

::حزین لاهیجی::

 

____________________________

مصرع عنوان از خاقانی

 

 

(شب هفدهم)

بی‌خوابی ارمغان دلِ رفته‌ی من است
هرگز نمی‌شود شب عاشق، سحر، به خیر

 

::سجاد رشیدی پور::

 

_________________________

پ.ن:

        تسلیم ناگزیریِ تقدیر خود شدم
        دستی بلند کردم و گفتم: «سفر به خیر!» 

چشماش خرگوش داشت! :|

 

 اینکه نامش را چه می شود گذاشت، دقیق نمی دانم اما هر چه که بود، اتفاق و تصادف یا قضای آسمان و یا تقدیر و سرنوشت، کاملا حساب شده رخ داد. دقیقا همان لحظه ای که مشغول کشف لایه های پنهان خودت هستی و از اکتشاف و حلِ معماهای پیچ خورده ی شخصیتی ات لذت می بری با صحنه ای رو به رو شوی که غافلگیرت کند که چطور چنین چیزی تا این حد درونت ریشه دار بوده و تو متوجهش نشده ای.

از کودکی، از همان اوایل عینکی شدن، بر خلاف آنچه که به واسطه تمسخر و متلک پرانی های همکلاسی هایم انتظار می رفت عینـکی بودن و عینکی ها را واقعا دوست داشتم و نه تنها نقص و عیب بلکه امتیـازی می دیدم که نصیب هر کس نمی شود.  

حالا که کار به اینجا رسید شاید دانستن این هم برایتان جالب باشد که شما می توانید با یک پیراهن چهارخانه به سادگیِ هر چه تمام تر مرا مسخ و تسلیم خودتان کنید؛ یک هیپنوتیزم واقعی! کافی ست پیراهنی چهارخانه در هر رنگی اما ترجیحا چهارخانه هایش ریز و کوچک نباشد، و شده یکی دو سایز هم بزرگتر، بپوشید و تنها چند قدمی از جلوی دیده گانم عبور کنید؛ فوقع ما وقع.

حالا حساب کنید که با همان شکل و شمایل و به این سناریوی به غایت ساده این شانس بزرگ را هم اضافه کنید که عینکی هستید. از اینجا به بعد شما مالک تمامِ من هستید!! خیلی ساده و باورنشدنی است؛ قبول دارم، اما واقعیتی است که نمی دانم چطور سر و کله اش پیدا شده و از کجا آمده است. این که آیا واقعا پیراهن چهارخانه با عینک رابطه ای دارد یا نه را هم نمی دانم اما مطمئنم پیوندشان نیروی عجیبی برای متلاطم کردنِ روان و برانگیختنِ احساساتِ مُرده و در حال خاک خوردنم ایجاد می کند. باور نمی کنید اما واقعا اثری تخدیری بر من دارند.    

با همه ی این ها کم لطفی ست نقش چشمان عسلی و جذابش را در آن صورت بیضی شکل با لب های ظریف اما کشیده نادیده بگیرم آن هم از پشت آن عینک فلزی شیشه گِردش. شاید در آن لحظه هیئت باشکوهی نداشته باشد، مخصوصا با آن پیراهن که تا روی ران هایش می آمد و آستین هایی که هفت هشت بار تا خورده تا برسد به آرنجش، اما قطعا خواستنی ترین موجودی بود که وجودش را تنها در خیالاتم ممکن می دانستم.

آخر مگر چقدر بود! همه اش روی هم به اندازه ی چند بار پلک زدن که طول نکشید ... چطور ممکن است؟ ...

خدای من!

سرریز شده نبودنت از لحظاتم (شب شانزدهم)

چقدر شب اضافه می آید

    وقتی تو نیستی ...

 

    ::افشین صالحی::

 

_________________________

پ.ن:

 

آیا
این شب است که باعث می شود
من به تو فکر کنم؟ 
یا من هستم که برای فکر کردن به تو
انتظار شب را می کشم ؟ ...


::ازدمیر آصف::

نامه های بدون تمبر (شب پانزدهم)

(مطلب مربوط به دیشب بود اما به دلایلی موکول شد به امروز)

 

هوای نسبتا مطبوع، عصر دل انگیزی را رقم زده اما آسمان نیمه ابری اش کمی آدم را خموده می کند. ظاهرا مشغول خواندن کتابی از آقای یونسی هستم اما ذهن سیالم فضای روح انگیز این طبیعت سراسر سبز و سرزنده را که می بیند طاقت نمی آورد و همچون کودکی سرمست که از شدت لذت به وجد آمده این سو و آن سو یکی دوتا فضای پارک را قدم نه که لِی لِی می رود .

بین خواب و بیداری (!) می رسم به قسمتی از کتاب که داستان "گیرنده شناخته نشد" نوشته کریسمن تیلر را برای نمونه آورده، داستانی که در قالب نامه هایی نه چندان بلند با ساختاری قابل قبول نوشته شده.

بعد از خواندن نامه ها ناخودآگاه پل های خراب شده ی زمان گذشته را می بینم که دوباره آجر به آجر بهم متصل و بنا می شوند و مسیری که بی اختیار آن را با سرعتی خارج از تصور می پیمایم. تمام تصاویر رشته رشته شده کنار هم با دقت هرچه تمام تر چیده می شوند و دوباره لحظاتی فیلم مانند از پس پرده عبور می کند .

 

 

نظرسنجی (1)

سلام دوستان

شما برای وبلاگ فونت خوب چی پیشنهاد میدید؟ 

 

 

پ.ن:

هر چقدر که من از فونت یکان و tahoma بدم میاد این دوتا تو همه وبلاگا هستن :/

(شب چهاردهم)

از جای جراحت نتوان برد نشان را ...

 

::سعدی::

___________________________

پ.ن:

گاهی اوقات سیل افکار ناخوشایند و احوال مشمئزکننده بر سرت هوااار می شود و هجومِ طوفانِ سنگینِ خاطرات نفس کشیدن را بر تو دشوار می کند .... و ترحم برانگیزترین قسمتش آن است که حتی حروف و واژه ها دست از یاری ات می شویند و با هماهنگی مبهوت کننده ای از چند صد کیلومتری ذهنت پراکنده می شوند... 

و تصویر آخر نمایش می شود تویی که به تنهایی در دل سیاهی لشکرِ شب زیر تازیانه های باران لب به اعتراف می گشایی :

 

                  "آری! این بار هم تو بردی...! همین را می خواستی دیگر؟! بیا ... نوش جانت! " 

 

____________________________

 

و هنوز لحظه ای نگذشته ...

                              جواب می رسد ... حال با این حجم از شرمندگی چه کنم .... 

 

 

از نظر پنهانی از جان نیستی

با ماشین بر می گشتیم

همه جا چراغانی بود

هر صد متر دویست متر خیمه زده بودند و از مردم پذیرایی می کردند

دستم را گذاشته بودم زیر  چانه ام و زل زده بودم به اتفاقات بیرون از ماشین، رفت و آمدها، احوالشان ...

(شب سیزدهم)

گاهی تمام شدن یک روز
 
بیش از یک روز طول می کشد...
 
 
::ازدمیر آصف::                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    
_____________________________
پ.ن: (بی ربط)
گمان می کنم این هفته چندان سر حال نیستید ... 
نشاط سابق را ندارید
(برای خودتان و حال دلتان دعا می کنم)
ما در این عالم
که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن...


::شهریار::
Designed By Erfan Powered by Bayan